Şimdiik :) Başlayalım bakalım bayram anılarına…
Özellikle benim bıcırık kardeşimin (adı Emine) yaptıklarına öldük ailecek :)
Bayramın ilk gününü anlatmıştım zaten. Nerde mi? Hemen şurda canım… Ama birinci gün sonunda müthiş bişey oldu :) Hiç olmuyacak dediğim bişey :) Merak et evet…
Bu kadar merak zarar. Dedemler ve çok yakın bir akrabamız birbirine küslerdi. Gerçekten uzun yıl konuşmamışlardı. Ama bu bayram ne olduysa barışmışlar :) Tabi ben o aralar bilgisayar başında olduğumdan haberi sonradan duydum :)
Neyse bu anlattığım anneannemlerde oldu. Şimdi otobüse bindik. İndik babaannemlerde…
Sabah daha. Kahvaltı edicez. Oturduk kahvaltıya. İşte aşağıda bir diyalog :)
- Kardeşim: Hala sen kaç yaşındasın?
- Ben: Bayanlara yaş sorulmaz :)
- Halam: Babandan 3 yaş küçüğüm.
- Kardeşim: 39 yaşında mısın?
- Halam: Hayır. Bilemedin :)
- Babam: Ben 42 yaşında değilim ki?
- Kardeşim: “Ama sen durmadan yaş değiştiriyon. Daha geçen yıllarda 42 değilmiydin?” deyince koptuk :)
Sonrasında kuzenlerim geldi. 11 yaşında olan kuzenim halkoyunu seçmelerine katılmış. 2 tane daha eleme varmış. Bunları da geçerse Kıbrıs, İtalya gibi ülkelere gezilere gidecekmiş.
Buna özenen kardeşimden yine beklenmedik bir soru :)
- Kardeşim: Abla… Özlem (kuzen) neden gidiyor Kıbrıs’a ? Ben de gitmek istiyorum.
- Ben: Ohoo! Öncelikle okuldaki halkoyunu kursuna gitmen lazım. Sonra il geneli yarışmalara katılman lazım. Sonra seçilirsen bile elemeler olucak onları geçmelisin. En son belki gidebilirsin dış ülkelere…
Aradan bayağı geçti. Biz diğer kuzenlerele konuşuyoruz falan… Kardeşim hala birşeyler düşünüyo. Ben dedim kesin bunun altından bişeyler çıkıcak. Aradan 5 dakikaya yakın geçti ve beklenen soruyu sordu;
- Eee Kıbrıs’a ne zaman gidiyoruz?
Sanki benim anlattıklarımın hepsini yaptı da, gideceğimiz zamanı soruyo. Şarteller attı benim :) Neyse bişey demedim artık.
Diğer bir diyalog. Bayramın 3. günü artık eve dağılıcaz… Herkes dağıttıklarını topluyo :) Babanemler bizden sonra iş mi yapcak bide :)
Neyse en büyük kuzenim şu an Sakarya Üniversitesi Türk Dili ve Edebiyat’ı bölümünde okuyo. 4. sınıf. O da oturma odasını toplamıştı. Kardeşim ve Özlem (kuzen) içeriyi biraz dağıtmışlar. Biz de Ferah’la (kuzen) televizyon izliyoduk. Onları görmemişiz. Girdi içeriye en büyük kuzen. İşte diyalog;
- “Amaa ne yaptınız! Daha az önce toplamıştım. Büyüdünüz siz artık. Dağıtmayın bir daha lütfen yaa! Hadi siz toplucaksınız.” dedi.
- Özlem: Tamam abla özür dilerim yapmam ben bir daha… söz…
- “Kardeşim: (Özleme bakıp) Ben de yapmam… Ama söz veremem, belki yaparım…” deyince :) dağılmış olan ortalığı bırakıp kardeşime gülmeye başladık. Sonra özür diledi. Bir daha yapmam dedi ama, söz demedi :)
İşte bayram anıları böyle… Sonra eve geldik falan… Bayramı farklı kılan tek şey olan kardeşime teşekkürler :)