Bu günlerde en çok kullandığım kelimeler bunlar. Nereden geliyor bu negatiflik? Eskiden (yaza girmeden önce) çok pozitif bir kızdım ben. Bıcır bıcırdım. Etrafımdakiler sıkıldığı zaman onların neşesini yerine getirirdim. Peki ya şimdi? Ne değişti? Neden böyle hiç olmak istemediğim bir kişiliğe büründüm? Sevdiklerimi de üzüyorum. Özür diler oldum her an. Bu durumdan sıkıldım artık. Hem yazıya döküp rahatlamak istiyorum hem de yazarken şu olayın bilimsel içeriğini de inceleyeyim dedim :) Öncelikle googleda içi sıkılmak diye bir aratalım. Umarım çıkan sonuçlar benimle alakalı olur :)

Sonuçlardan; benim için en tatmin edicisi ekşi sözlüğün linki oldu, buyrun sizi şöyle alalım. Aynı bendeki hadiseler. @1, @9, @30..falan, filan..

Bir de bu olayın ergenlikle alakası olup olmadığına bakalım; evet bakalım.. Hım.. tuttu.

Son neden; bakalım.. büyük olasılıkla nedenler arasında olabilir. Çünkü çok bunaltıcı..

Kendimi anlamaya çalışıyorum.. boş versem diyorum hani o anlarda. Yani takmasam kafaya.. Gülsem yine. Neden bunu o zaman yapmıyorum da iş işten geçince “sam” ile biten eylemler kullanıyorum? Çünkü o zaman sağlıklı düşünemiyorum. Depresyon gibi bir şey. Bağırsam, çağırsam, tabak, bardak indirsem geçecek sanki. Ama bir kenara çekilip ağlamadan rahat yüzü yok. Ne zaman hönkürdemeye başladım o zaman bitiyor :) Ama koca bir gün boşa gitmiş oluyor. Hiç bir şeyin farkında olmadan, suçsuz olduğun halde özür diliyorsun. Kendinden! Kendi ruh halin bedeninden özür diliyor, bu acıyı yaşattığı ve artık çok geç olduğu için. Şimdi kuşlar gibi cıvıldasan da, havalara uçsan da, dünyanın en mutlusu sen olsan da olmuyor. Çok geç olabiliyor. Günün berbat geçmesinin sorumlusu sen değil ruhun olsa da, acıyan bedenin oluyor, kalbin oluyor.

Suratsızlıklarla dolu bir günden uzak olmak istiyorum artık. Suratsız hiç kimse görmek istemiyorum. Özellikle suratsız bir ayna görmek istemiyorum. Aynadakini suratsız görmek istemiyorum. Gülmek, neşelenmek, uçmak, kaçmak, zıplamak, annenden bu yaşta zıpladığın için azar işitmek.. ama yine de mutlu kalmak istiyorum. Umarım ruh halim buna izin verir. Ondan tek isteğim bu. Sayın ruh halim; kabul mü?